خیال

۱. چند روزیه در شرکتی به عنوان کار آموز مشغول به کارم(شرکت خوبیه هر چند  که من رو  هنوز درست آدم حساب نکردن) رئیس شرکت مردیه میان سال، مصری و تحصیل کرده آمریکا که سال ها اونجا بوده . روز اول در جلسه معارفه در لحظه ورود من در بین باید یا نباید اینکه باید باهاش دست بدهم یا ندهم (چون معمولا عرب ها اینکار رو نمی کنند) بودم که حس کردم فرهنگ آمریکایی بر فرهنگ عرب غالب شده (انگار که دست اشو رو به جلو حرکت داد)، پس دست مبارک را به  جلو راندم اما رئیس محترم انگار که به برق دست می زنه در حدی دست داد که نوک ناخن بنده را هم فکر کنم حس نکرد و من دوباره در  بهت باید نباید اولیه فرو رفتم اونقدر که تا آخر نفهمیدم چی گفت تازه کلی هم به خود فحش دادم که چرا اینقدر حس مزخرف می کنم، حالا ادب رعایت نمی کردم بی ادب می شدم ؟؟( اما آخرش هم نفهمیدم رئیس به خاطر فرهنگ عربی اش اینجوری دست داد یا به خاطر اینکه نمی خواست به من رو زیاد بده)

هندی ها انگار در هیچ چیزی حد وسط ندارند به طور مثال یا آنقدر فقیر اند که به کارگری در پست ترین شغل قانع اند یا آنقدر پولدارند که برای کودک اشان پرستار خارجی و دایه فلیپینی دارند!! (اینجاست که من باز انگشت به دهن، شک می کنم به حکمت موجود در جهان)

وقتی تنها کسی که در دنیا می تواند تو را از گریه بازدارد،کسی باشد که تو را به گریه انداخته،به چه کسی پناه می بری؟؟