خیال

برای نگین به یاد همه روزهای رفته وخاطرات مونده. به یاد انگلیسی حرف زدن روز اول آشنایی و استرس روزهای آخر جدایی.به یاد همه ایمیل های شرکتی,عکس فیس بوکی های یواشکی,خنده های زیرکی, غیبت های پنهانکی. به یاد همه ناهار پیک نیکی های12:30 خورده, چایی سماوری های نخورده,کیک سی گل های ندیده, رژیم های نگرفته.به یاد پاهای زخم شده روز سیتی اسکیپ, مسیر های جدید همیشه گمشده . به یاد همه پیرهای جوان و جوان های پیر. به یاد همه پنچشنبه های نرفته, پسر بازی های نکرده, دیسکوهای ندیده, مهمونی های حوصله سر بر رفته.به یاد همه اشک ها و خنده ها, نگرانی ها و سر خوشی ها. به یاد3 روز قبل جدایی و به یاد دوران دوستی کوتاه اما به یاد موندنی.

با آیدا که چت میکنم خیلی چیزها را برای خودم باز میکنم و بهتر با خودم وجودیم آشنا میشم. نقطه ضعف هایم را کشف میکنم کارهایی که باید میکردم و نکردم کارهای که زیادتر یاکمتر کردم را دسته بندی میکنم خلاصه زن بودن را مزه مزه میکنم

با آیدا که چت میکنم تو را، اشتباهات ات را، افکارت را به دار میآویزم،گاهی سنگشارشان می کنم و گاهی تیر باران (مخصوصا آن نظریه 2جمله ایت در مورد خیانت ات را. که بیشتر هر چه خراب شد بر سر همین نظریه احمقانه ات بود و بس).

با آیدا که چت میکنم دلم گاهی فرصت دوباره میخواهد برای بودن رشد کردن و زن شدن اما وقتی فکر می کنم می ترسم. می ترسم از آزادی که در قفس شود, آرامشی که طوفان شود و رودی که مرداب شود. می ترسم از تو و احساسات ات و افکارات. می ترسم درست مثل همه آن مدت بودن ات چرا که تو عوض شدنی نیستی و من با همه این دلتنگی ها، رودی که در جریان است، پرنده ای که آزاد هست و آرامش روزهایم را دوست دارم...

بین تمامی دوستم معروف ام به داشتن دوستی های رنگ و وارنگ و عجیب و غریب در دنیای واقعی و مجازی.اگر چه گاهی این جور دوستی ها خالی از دردسر نیست اما پشت همه پستی و بلندی هاش یک سری تجربه های خوب و مفید همراه با یک سری دوستی های عمیق هست که ارزشمنده.

آدم کینه ای نیستم به هیچ وجه.

کم پیش میاد در برخورد های اول از کسی نفرت پیدا کنم یا بدم بیاد (مگر اینکه برخوردی نادرست ببینم ازش).

میشه گفت انسان فوق العاده خوش بینی هستم به همه نوع روابط انسانی (هرچند این خصوصیت نوعی نقطه ضعف به حساب میاد تا قوت). با همه اینها الان مدت هاست که درگیر یک حس نفرت عمیق به یک آدم هستم، آدمی که تعداد دفعات ملاقات ام باهاش به 3 بار هم نمیرسه و بیشتر از نیم ساعت باهاش همصحبت نشدم ولی انرژی منفی که در همین مدت کم بهم انتقال داده اونقدر زیاد بوده که هر بار چیزی در ارتباط با این آدم به ذهن ام میرسه دلم میخواد بدجور به حساب اش برسم.نقشه های شیطانی و احمقانه که تو رویای خودم برای این آدم می کشم چیزیست بس خنده دار.

هنور واقعا نفهمیدم چرا من این حس رو به این آدم دارم. اینکه چطور میشه این حس رو از خودم دور کنم من رو بدجور کلافه کرده. دوست ندارم قلب ام حتی یک زخم از این نوع به خودش داشته باشه........

قهرمان کودکی های من غمگینه، دلش را شکوندن و حق اش رو خوردن و سنگینی این بار نامردی کمرش رو خم کرده ولی هیچ چیز نمی توانه بگه چون سرنوشت همه خانواده ۵-۶ نفری ما در همین سکوت خلاصه میشه، سکوتی اجباری خورد کننده ای که دائم زخمی به دلهامون می زنه....

اگه از حالم اگر بپرسی‌ خوبم و شاید  گاهی وقت‌ها از اینکه نیستی‌ راضی‌ هم هستم، اما اینقدر پوچ بودن زندگی‌، احساس‌ها و حرف ها درد داره، بیشتر برای خودم جای سوال مونده اون همه ادعا یعنی‌ همین بود؟به همین راحتی‌ اشکی در شبی‌ و بعداش تموم ؟ همیشه حرف زدن و عمل نکردت راحت هست؟؟ بی هیچ عذاب وجدانی؟؟؟شروع هم همینقدر پوچ بود یا نه در مسیر که افتادیم همه چیز روز به روز به پوچی رسید؟

۲:۲۰ بامداد

این ننگ من افتخاریست برای تو.

هر روز این جمله ات را ناخودآگاه بارها با خود تکرار می کنم و به یقیین می رسم که برای زخمهای عمیق هیچ بخیه ای نیست.....

از روی حماقت، زمانی فکر می کردم بدون من خواهی مرد اما این روزها می دhنم بدون من هم خواهی ماند.

حکم تک درخت بالای تپه ای رو دارم که از شدت باد شکست و داره همت می کنه که دوباره راست قامت  بایسته امید اش اینه که دوباره جوانه بزنه و میزنه، بهار اش که از راه بیاد سبز میشه سبز سبز..!!

دیگه توی ذهنم هیچ رویایی نمی توانم بسازم

می خواهد هر زمانی باشد

گاهی روی زین و گاهی هم پشت به زین...

اسباب هامو جمع می کنم،کشو های میزم رو یکی یکی خالی می کنم،ته دلم چیزی می سوزه!

خونه ای دارم روی آب،خسته ام از هراس ویرانی اش، در خشکی خدا هم همه جا بروهوت است مثال نزدنی و من مثل همیشه  بین موندن روی آب یا قدم گذاشتن در خشکی دچار درگیری ام

۳-۴ سال پیش وقتی این ۲ جمله رو شنیدم پوزخندی زدم و با خودم گفتم: چقدر دیر!

امروز که داشتم عکس های دوستام رو میدیم حس بدی بهم دست داد ، دلم می خواست من هم در اون لبخند ها و لحظات سهیم بودم. ....نمی دونم چه چیزهایی رو به دست آوردم ونمی دونم که چه وقت می فهم ام!! اصلا چیزی  به دست آوردم یا نه؟ فقط می دانم خیلی چیزها رو از دست دادم، خیلی چیزها!

اين روزها كه مي گذرد انگار كه زندگي مي خواهد واقعا ثابت كند كه دوستي،عشق و علاقه جز دورغ هيچ نيستن و اين روياي آدمي است كه بالا و پر مي گيرد و چون جوجه اي از بالا بام خانه مي پرد و چون پرواز بلد نيست با مغز بروي زمين فرود ميايد و به ناگاه جوجه را متلاشي مي كند.

بيزارم از همه احساسات ادمي كه اينگونه به جان اش بند ميشود و فقط زماني رهايش مي كند كه جز درد چيزي ندارد.

همیشه تو زندگی  به مثل لاک پشت بودن اعتقاد داشتم یعنی  آهسته و پیوسته جلو رفتن.

محل کار من توی یکی از برج های نه چندان بلند در مرکز آسمان خراش های این شهر است